Bugun...

İsmail GEMİCİ
İnsanlığın Ortak Dili ve Duygusu Barış Olmazsa…
Tarih: 01-01-1970 03:00:00 Güncelleme: 01-01-1970 03:00:00


Çamur grisi pelteleşmiş kurşini bir sessizlik …
Beyni ve yüreği yırtarcasına hissettiren kan kokusu
Bir ana ağlıyor feryat ediyor, yavruları paramparça toprak üzerinde yatıyor
Gri kasvetli bulutlar, kurşun gibi inmeye hazır
Her yönden yükselen acılı iniltiler, kanlı çığlıklar
   Okullarda, sitelerde, stadyumlarda, üniversitelerde, tiyatro salonlarında, caddelerde, çocuk parklarında her yerde ama her yerde, korkunç acıların hissedildiği, yaşandığı delirtici boşluk ve kahredici sessizlik… Son kalan insanlar, haykırışlar ve iniltiler içinde dökülmüş bağırsaklarıyla yanmış ciğeriyle, yakıcı güneş altında kavrulmuş bedenleriyle, tek tük kaçışanların dışında bomboş caddelerin, soğuk ürpertici atmosferlerinde, toplu mezarlıkların içinde adeta delirmişçesine sorgulayan ve korkunç soruyu soran NEDEN SAVAŞ…
   Bu ses, harabeler ve yıkıntılar içinden eserek, ibadethane enkazlarından sıyrılıp, sığınaklara çarparak kan birikintileri üzerine düşecek…
   Duyulmayacak, yanıtlanmayacak… Son insanın, son hayvanca bağrışı, hırıltısı havada yankılanacak.
Savaşların, sadece çocuklar üzerinde yarattığı psikolojik travma, acılar, yaralanma ve ölümler korkunç düzeydedir. 
   Son 10 yıldaki savaşlarda, 12 milyon çocuk evsiz kaldı, 1 milyondan fazla çocuk ailesini kaybetti, yaklaşık 5 milyon çocuk sakatlandı, 2 milyon çocuk hayatını kaybetti…
   Savaş ve terörle besleniyor olsa da belleklerimiz, ihtiyacı olan Barış’a…
   Worfgarg  Borchert anısına

 



Bu yazı 2201 defa okunmuştur.

YORUMLAR



YAZARIN DİĞER YAZILARI